Το «ναυάγιο» της Μαρίνας θα λυθεί, το ναυάγιο της εμπιστοσύνης των πολιτών δύσκολο!

Αν υπάρχει κάτι στο οποίο η πολιτική εξουσία και το κράτος αποδεικνύονται διαχρονικά συνεπείς, είναι η ασυνέπειά τους! Εξαγγέλλουν έργα με τυμπανοκρουσίες. Λαμβάνουν αποφάσεις με περισσή αυτοπεποίθηση. Υπόσχονται χρονοδιαγράμματα. Όταν, όμως, έρθει η ώρα της υλοποίησης, ανακαλύπτουν εμπόδια, νομικά κωλύματα και διαδικαστικές εκκρεμότητες. Τότε αρχίζει το γνωστό θέατρο. Συσκέψεις, διαβουλεύσεις, καθησυχαστικές δηλώσεις και νέες υποσχέσεις. Μέχρι το επόμενο ναυάγιο!

Η υπόθεση του λιμανιού και της μαρίνας Λάρνακας αποτελεί το τελευταίο επεισόδιο αυτής της διαχρονικής θλιβερής παράστασης. Ένα έργο στρατηγικής σημασίας, που εδώ και περίπου δύο δεκαετίες περιφέρεται ανάμεσα σε εξαγγελίες και προσδοκίες, βρίσκεται ξανά μπροστά σε αδιέξοδο. Τον περασμένο Μάιο λήφθηκε πολιτική απόφαση για ενιαία ανάπτυξη υπό την Αρχή Λιμένων Κύπρου (ΑΛΚ). Τώρα, όμως, η Νομική Υπηρεσία προειδοποιεί ότι το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο δεν επιτρέπει την υλοποίηση του σχεδιασμού όπως ανακοινώθηκε.

Το ερώτημα είναι αμείλικτο: Πώς λαμβάνονται τόσο σημαντικές πολιτικές αποφάσεις χωρίς να έχει προηγηθεί πλήρης νομική και τεχνική διερεύνηση; Το πρόβλημα γίνεται ακόμη σοβαρότερο εξαιτίας του γεγονότος ότι το Υπουργείο Μεταφορών γνώριζε από τις 9 Οκτωβρίου τη σχετική γνωμάτευση. Χρειάστηκε, ωστόσο, να φτάσουμε στη Βουλή για να αποκαλυφθεί το πρόβλημα.

Αν δεν υπήρχε η συγκεκριμένη συνεδρία, ίσως και να μην είχαμε μάθει το νομικό κώλυμα το οποίο προέκυψε. Γιατί δεν ενημερώθηκαν έγκαιρα οι τοπικοί φορείς; Γιατί ο δήμαρχος Λάρνακας, σύμφωνα με όσα ο ίδιος ανέφερε, δεν έλαβε ξεκάθαρες απαντήσεις κατά την πρόσφατη συνάντησή του με την υπουργό Εύη Τσολάκη;

Είναι και απογοητευτικό και εξοργιστικό, χρόνια τώρα να επαναλαμβάνουμε αυτά τα θέματα, τα οποία είναι αυτονόητα. Πρόκειται για ζητήματα στοιχειώδους διοικητικής επάρκειας και στοιχειώδους πολιτικής ευθύνης. Όταν μια κυβέρνηση εξαγγέλλει έναν σχεδιασμό, οφείλει προηγουμένως να έχει βεβαιωθεί ότι μπορεί να τον υλοποιήσει. Δεν κυβερνά με ευχολόγια ούτε διοικεί με ανακοινώσεις προθέσεων!

Η παρέμβαση του Προέδρου, με τη διαβεβαίωση ότι υπάρχει λύση και ότι αυτή θα ανακοινωθεί μέχρι αύριο, μπορεί να εκτονώνει την ένταση. Γεννά, όμως, ένα άλλο ερώτημα. Αν ο κρατικός μηχανισμός μπορεί να κινητοποιηθεί τώρα για την εξεύρεση λύσης, γιατί δεν το έκανε εγκαίρως το αρμόδιο υπουργείο; Η Λάρνακα δεν χρειάζεται άλλες διαβεβαιώσεις. Κουράστηκε από δαύτες τόσα χρόνια. Χρειάζεται μόνο έργα.

Πριν από την Μαρίνα Λάρνακας, είδαμε και τον αυτοκινητόδρομο Πάφου – Πόλης Χρυσοχούς να περνάει στα πιτς. Στα μέσα Οκτωβρίου, η διαδικασία για την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης μπήκε ξανά σε περιπέτειες, μετά την ακύρωση της αξιολόγησης και την απόρριψη των δύο προσφορών.

Ένα ακόμη μεγάλο έργο, που αντί να προχωρεί προς την ολοκλήρωση, επιστρέφει στον κύκλο των καθυστερήσεων και της αβεβαιότητας. Για να λέμε και του στραβού το δίκαιο, δεν πρόκειται για φαινόμενο που αφορά μόνο την παρούσα κυβέρνηση. Ανάλογες αστοχίες και αμέλειες υπήρξαν διαχρονικά.

Πόσα, επιτέλους, «γεφύρια της Άρτας» μπορεί να αντέξει αυτός ο τόπος; Πόσες φορές θα πληρώνουν οι πολίτες την ανεπάρκεια σχεδιασμού και τις διορθωτικές κινήσεις της τελευταίας στιγμής; Πόσες ακόμη εξαγγελίες θα ακούσουν οι τοπικές κοινωνίες προτού δουν τα έργα να υλοποιούνται;

Την ώρα, μάλιστα, που βιώνουμε αυτή την προχειρότητα, έρχεται και ένας ισχυρισμός που αυξάνει ακόμη περισσότερο την οργή. Το Άλμα υποστηρίζει ότι το νομικό εμπόδιο μπορεί να αντιμετωπιστεί με τροποποίηση μόλις 11 λέξεων στο νόμο περί Διαχείρισης Μαρίνων. Προς τούτο θα καταθέσει, όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του, πρόταση νόμου. Εάν, όντως, υπήρχε λύση τόσο απλή, είμαστε άξιοι της μοίρας μας…

Εν έτει 2026, δεν είναι δυνατόν να συνεχίζουμε να εμπαίζουμε τις τοπικές κοινωνίες με τέτοιες επιπόλαιες ενέργειες. Επιτέλους, ας αντιληφθούν όλοι, ότι οι πολίτες δεν ζητούν θαύματα. Στοιχειώδη σοβαρότητα απαιτούν.

Το ναυάγιο ενός λιμανιού ή μιας μαρίνας, είναι σοβαρό. Όμως, θα βρεθεί τρόπος να ξεπερασθεί. Όσος χρόνος και αν χρειαστεί. Το ναυάγιο της πολιτικής αξιοπιστίας και της εμπιστοσύνης των πολιτών προς την ίδια τους την πολιτεία, όμως, είναι απείρως σοβαρότερο. Δεν αποκαθίσταται με μια κυβερνητική παρέμβαση, μια καθησυχαστική δήλωση ή μια τροπολογία 11 λέξεων. Απαιτεί έργα, συνέπεια και ανάληψη ευθύνης σε διαρκή βάση.

Το μήνυμα πρέπει να σταλεί με ηχηρό τρόπο. Και να φτάσει σε όλους όσους αποφασίζουν να εμπλακούν με την πολιτική. Και δη, με την άσκηση εκτελεστικής εξουσίας. Όταν η εμπιστοσύνη των πολιτών πληγεί, τότε το πρόβλημα δεν είναι πια ένα λιμάνι, μια μαρίνα ή ένας αυτοκινητόδρομος. Είναι η ίδια η αξιοπιστία του κράτους. Αυτό το ναυάγιο είναι το πιο επικίνδυνο απ’ όλα! Και είναι εξαιρετικά δύσκολη η ανέλκυσή του…