Ασυνάρτητο τοπίο

Προσπαθώ να πιέσω τον εαυτό μου να ενθουσιαστεί έστω και λίγο για την επερχόμενη εκλογή του επόμενου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Δεν μου βγαίνει!

Το υπάρχον ρόστερ είναι λίγο. Υπολείπεται. Πολλαπλώς. Αν υπάρχουν εξελίξεις που δεν έχουν ακόμα …εξελιχθεί, μακάρι.

Οι γραφικοί έχουν καταναλώσει όσες θερμίδες είχαν, κι απλώς περιφέρονται άσκοπα μήπως κολλήσουν κάπου. Θα βρουν κάποια βολική λύση, κάτω από την ταμπέλλα «Συνεργαζόμενοι», ή και «Ανεξάρτητοι».

Έχετε ακούσει ως τώρα έναν πολιτικό που να μην είναι σαν τους … συνηθισμένους. Προς Θεού, δεν αναφέρομαι στους γραφικούς. Οι οποίοι, οπωσδήποτε θα βολευτούν και αυτοί.

Τα κόμματα, όπως ξέρουμε, αντιπροσωπεύουν ιδέες. Με μια-δυο εξαιρέσεις, οι «ανεξάρτητοι», δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα. Απλώς υπάρχουν. Κάτω από μια ταμπέλλα, που αύριο μπορεί να είναι άλλη. Να αλλάξει.

Σιγά! Δεν τρέχει και τίποτα. Δεν βλέπετε πόσες κωλοτούμπες έχουν γίνει; Εδώ, ένας συντηρητικός δεξιός, πήγε στο ΕΛΑΜ με θόρυβο. Από την άλλη, πως μπορεί κάποιος, σε αυτήν την επιφανειακή συνθήκη μέσα στην οποία υπάρχουμε και ζούμε, να αλλάξει πράγματα;

Δεν μπορεί, αν δεν αλλάξει ο ίδιος. Ακόμα πιο δύσκολο. Οι περισσότεροι  είναι βολεμένοι, δίχως να καταλαβαίνουν το γιατί.  Τους φτάνει το «λίγο». Και δεν θέλουν να χάσουν το «πολύ».

Μη πηγαίνει το μυαλό σας μόνο στη καταναλωτική μανία, και στον ναρκισσισμό του «φαίνεσθαι». Αυτά έχουν αντιγραφεί, χρόνια τώρα, από πατρικές και μητρικές «φόρμες» που δύσκολα αλλάζουν.

Τι κάνουμε λοιπόν; Μπορούμε να αλλάξουμε κάτι; Ή μας φτάνει αυτό που έχουμε; Να μοιάζουμε στους γονείς μας;

Όχι! Δεν διακατέχομαι από κάποια … φιλοσοφική διάθεση. Η παρατηρητικότητα είναι το χούι μου! Κάθομαι με τις ώρες σε μια καφετέρια διαβάζοντας εφημερίδα, περιοδικό και ένα κεφάλαιο βιβλίου.

Οι ηλικιωμένοι είναι πιο ζωντανοί από τους νέους. Κρυφακούγοντας, οι κουβέντες τους έχουν ουσία και ενδιαφέρον. Όταν ενθουσιάζονται ή θυμώνουν, ο τόνος της φωνής τους δυναμώνει, και οι χειρονομίες τους έχουν λόγο!

Διαβάζω για πολλοστή φορά το «Άκου, Ανθρωπάκο» του Βίλχεμ Ράϊχ. Συμβουλές και καθοδήγηση γυρεύει ο Ανθρωπάκος από κάποιον που θεωρεί μέντορά του. Εκείνος όμως δεν θέλει. Δεν πιστεύει ότι ο Ανθρωπάκος θα μπορούσε να τις μετατρέψει σε πράξεις ευεργετικές για το κοινό συμφέρον.

Προσφέρθηκε να τον βοηθήσει. Τον συμβούλεψε να σταματήσει τη διπλωματία και να την αντικαταστήσει με τους επαγγελματικούς ή ιδιωτικούς συλλόγους όλων των τσαγκάρηδων, σιδεράδων, μαραγκών, μηχανικών, μηχανολόγων, γιατρών, εκπαιδευτικών, συγγραφέων, αγροτών της Αγγλίας, της Γερμανίας, Της Ρωσίας, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Αργεντινής, της Βραζιλίας, της Παλαιστίνης, της Αραβίας, της Τουρκίας, της Σκανδιναβίας, του Θιβέτ, της Ινδονησίας και ούτω καθεξής.

Να αφήσεις τους τσαγκάρηδες όλης της γης να συσκεφθούν με θέμα τον καλύτερο τρόπο να θερμαίνονται οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, να εφοδιάσουν όλα τα παιδιά της Κίνας με παπούτσια.

Και να αφήσεις τους εκπαιδευτικούς όλων των χωρών κι όλων των εθνών να αποφασίσουν ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να προφυλάξουν τα παιδιά του κόσμου από την ανικανότητα και τις ψυχικές διαταραχές που τα απειλούν ως ενήλικες…