Σημειωματάριο: «Όταν γίνουμε εμείς κυβέρνηση, ξέρουμε τι θα κάνουμε…»

Η εφ’ όλης της ύλης κριτική του κόμματος της κυπριακής Αριστεράς ήταν πάντοτε σφοδρή, ιδιαίτερα τις περιόδους που ο ένοικος του Λόφου προερχόταν από το αντίπαλο δέος, την κυπριακή Δεξιά. Ο Δημήτρης Χριστόφιας, τότε γενικός γραμματέας του ΑΚΕΛ, φρόντιζε στις δημοσιογραφικές του διασκέψεις, επί προεδρίας Γλαύκου Κληρίδη, να μην αφήνει τίποτα αναπάντητο, κυρίως σε θέματα εσωτερικής πολιτικής και όχι μόνο στο Κυπριακό.

Σε μια από αυτές τις διασκέψεις, κάπου μεταξύ 2001 και 2002, θυμάμαι τον Δ. Χριστόφια να επιτίθεται στην κυβέρνηση για σωρεία θεμάτων στα οποία, κατά την άποψή του, δεν γινόταν τίποτα ή δεν γίνονταν αρκετά.

Όταν ήρθε η σειρά μου, του είπα ότι τον ακούσαμε να ασκεί κριτική σε πολλά θέματα και ότι θα θέλαμε να μάθουμε τι προτείνει το ΑΚΕΛ για να διορθωθούν τα πράγματα και να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που, όπως υποστήριζε, υπήρχαν.

Με εκείνο το γνωστό, αφοπλιστικό του ύφος, ο Δ. Χριστόφιας απάντησε αμέσως: «Όταν γίνουμε εμείς κυβέρνηση, ξέρουμε τι θα κάνουμε…».

Χρειάστηκε να περάσουν έξι χρόνια μέχρι να κάνει το ΑΚΕΛ το μεγάλο βήμα και να διεκδικήσει με δικό του υποψήφιο τα ηνία της διακυβέρνησης. Τότε άρχισε να δοκιμάζεται η απάντηση που μου είχε δώσει παλαιότερα ο πλέον Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ήταν η ώρα να αποδείξει ότι, ως κυβέρνηση, ήξερε πράγματι τι έπρεπε να κάνει.

Στον ρόλο που είχε άλλοτε ο Χριστόφιας, του επικριτή των κυβερνώντων, βρέθηκε τώρα ο Νίκος Αναστασιάδης, πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού. Σειρά του να σφυροκοπά το Προεδρικό, ενίοτε με δηκτικό τόνο. Καθημερινά και εφ’ όλης της ύλης.

Ο τροχός γύρισε ξανά και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης βρέθηκε αρχηγός του κράτους.

Σε μια από τις συνομιλίες μας στο Προεδρικό Μέγαρο, κάποια χρόνια μετά την εκλογή του, ο Ν. Αναστασιάδης ανέτρεξε στα λόγια των προκατόχων του: μόνο όταν καθίσεις σ’ αυτή την καρέκλα, του έλεγαν, αντιλαμβάνεσαι το βάρος της ευθύνης και καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις.

Και έκανε την αυτοκριτική του: «Ήμουν σκληρός με τον Δημήτρη Χριστόφια, του έκανα πολύ σκληρή κριτική… Τώρα που έκατσα σ’ αυτή την καρέκλα, κατάλαβα τι γίνεται…».

Θυμήθηκα αυτά τα δύο περιστατικά παρακολουθώντας τον Αβέρωφ Νεοφύτου, υποψήφιο στις εσωκομματικές εκλογές (primaries) του ΔΗΣΥ, να περιοδεύει σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και να καλεί τον Πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη να «σκεφτεί έξω από το κουτί» και να προτείνει στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ την άρση των ενεργειακών κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Την ίδια ώρα, επικροτούσε τη χαλάρωση των αμερικανικών μέτρων για το ρωσικό πετρέλαιο.

Η αντιπολίτευση είναι άνετη όσο περιορίζεται στην κριτική. Όταν όμως περνά στις προτάσεις, αυτές πρέπει να έχουν και μια λογική.

Όταν είσαι υποψήφιος, ή φιλοδοξείς να γίνεις, μπορείς να λες ό,τι θέλεις. Όλα είναι εύκολα. Ακόμη και το να πας κόντρα στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί εκείνη τη στιγμή δεν πληρώνεις εσύ κανένα κόστος, ούτε ο τόπος κάποιο τίμημα.

Μόνο που οι κυρώσεις αποφασίζονται με ομοφωνία. Μια τέτοια πρόταση θα έφερνε την Κύπρο στη θέση του κράτους-μέλους που υπονομεύει την κοινή γραμμή, ενώ η ίδια ζητά από τους εταίρους της αλληλεγγύη απέναντι στην Τουρκία και στο Κυπριακό.

Αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τον άκουγε, θα έστρεφε ολόκληρη την ΕΕ εναντίον του ίδιου και της Κύπρου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ο μόνος κερδισμένος θα ήταν ο Αβέρωφ.

Ο υποψήφιος Αβέρωφ του 2023 προσπαθούσε να πείσει την Ευρώπη ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης ήταν εκείνος που θα έφερνε την Κύπρο πιο κοντά στη Μόσχα, και μοίραζε στα μέλη και στους συνέδρους του ΔΗΣΥ κονκάρδες της Ουκρανίας…