Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία δεν είναι τόσο απλές όσο θέλουν να τις παρουσιάζουν ορισμένες ερμηνείες. Δεν μπορούν να χαρακτηριστούν συλλήβδην ως εκδηλώσεις κυνισμού, μηδενισμού ή μιας νεολαίας που έχει χάσει κάθε αξία. Μια τέτοια ανάγνωση μετατρέπει ένα σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο σε ηθικό πρόβλημα και αποφεύγει το ουσιαστικό ερώτημα: τι έχει οδηγήσει μια ολόκληρη γενιά να αμφισβητεί τόσο βαθιά την κοινωνία στην οποία μεγαλώνει;
Δεν μιλάμε για μετανάστες που δυσκολεύονται να ενταχθούν. Οι περισσότεροι από τους νέους που βρίσκονται στο επίκεντρο αυτών των εντάσεων είναι Γάλλοι τρίτης γενιάς, γεννημένοι και μεγαλωμένοι στη Γαλλία και όχι μόνο στο Σεν-Ντενί, αλλά αντιμέτωποι με κοινωνικούς αποκλεισμούς και με την εμπειρία ότι δεν αναγνωρίζονται ως ισότιμα μέλη της. Και η κρίση δεν αφορά αποκλειστικά τις φτωχές συνοικίες. Η ανασφάλεια, η ματαίωση και η αμφιβολία για το μέλλον διαπερνούν διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα, ακόμη κι αν εκδηλώνονται με άνισους τρόπους.
Η παρέμβαση του παλαίμαχου δημοσιογράφου Εντουί Πλενέλ υπέρ των μαθητών που κινητοποιούνται στη Γαλλία φωτίζει μια κρίσιμη πλευρά αυτής της πραγματικότητας, την εκπαίδευση ως πεδίο κοινωνικής ανισότητας. Όταν υπάρχουν σχολεία χωρίς επαρκείς εκπαιδευτικούς, άνισες υποδομές, υπερφορτωμένα προγράμματα και μηχανισμοί προσανατολισμού που γεννούν αδικίες, η ισότητα παύει να είναι αυτονόητη υπόσχεση. Χαρακτηριστικά, ο Πλενέλ αντιπαραθέτει τις συνθήκες των σχολείων της περιφέρειας του Παρισιού με εκείνες του κέντρου, αναδεικνύοντας το βάθος των εκπαιδευτικών ανισοτήτων.
Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος ή τουλάχιστον η αφορμή της γενικευμένης αναταραχής. Όταν η μόρφωση δεν εγγυάται πραγματικές ευκαιρίες, όταν η εργασία δεν εξασφαλίζει αξιοπρεπή ζωή και όταν η κοινωνία αντιμετωπίζει ορισμένους νέους ως ανεπιθύμητους, η υπόσχεση του μέλλοντος χάνει την αξιοπιστία της, ειδικά όταν η Τεχνητή Νοημοσύνη επιβεβαιώνει και δεν απεμπολεί τις ανισότητες. Για μια γενιά που αισθάνεται ότι δεν έχει τίποτα να χάσει, η οργή μπορεί να γίνει τρόπος έκφρασης μιας βαθύτερης απόρριψης.
Δεν είναι ένας νέος Μάης του ’68, με τα καλά και τα κακά του. Δεν αξιώνει φαντασία στην εξουσία ή έρωτα στα οδοφράγματα. Αλλά το πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί με τον εξοστρακισμό μιας αριστεράς που είναι επίσης μπερδεμένη και λογικά παραγκωνισμένη. Ή με την ανάλυση που αφορά το Παλαιστινιακό και τις αντιφάσεις της σύγχρονης κοινωνίας. Το ζήτημα είναι, μάλλον, πανευρωπαϊκό. Ή και παγκόσμιο. Αφορά ένα σύστημα που αποκλείει ανθρώπους όχι μόνο οικονομικά, αλλά και πολιτιστικά, στερώντας τους την αίσθηση ότι ανήκουν σε μια κοινότητα και ότι έχουν λόγο στη διαμόρφωση του μέλλοντός της. Φταίει κι ο ίδιος ο λαός, αλλά πριν χαρακτηρίσουμε μια γενιά μηδενιστική, ας αναρωτηθούμε αν ο μηδενισμός που της αποδίδουμε δεν είναι, εν μέρει, η αντανάκλαση μιας κοινωνίας που έχει αθετήσει τις δικές της υποσχέσεις περί ισότητας, ελευθερίας και αδελφοσύνης.
