Τα φρουτάκια της εξουσίας

«Ο ΔΗΣΥ ήταν και θα παραμείνει στην αντιπολίτευση». Όσο και εάν, ακράδαντα μάλιστα, πιστεύω ότι υπάρχουν διάφορα πολύ καλύτερα, με τον Πόμπο και όχι μόνο, ας το αρχίσουμε με ένα σοβαρό πρόσημο. Όσο μπορεί, ναι. Μπροστά στα όσα ζούμε αυτό το διάστημα, με μνημείο σοβαρότητας μοιάζει.

Ένα κόμμα αντιπολιτεύεται, εάν ασκεί σοβαρά και έντιμα την αντιπολίτευση, σε μία κυβέρνηση με την οποία διαφωνεί. Σε τι διαφώνησε ο ΔΗΣΥ με την κυβέρνηση; Η κυβέρνηση είναι σε μεγάλο βαθμό κυβέρνηση του ΔΗΣΥ από απόψεως στελεχών και πολιτικής αντίληψης· στη δε πολιτική συνεχίζει τη γραμμή που χάραξε η προηγούμενη κυβέρνηση, στην οποία ο νυν Πρόεδρος ήταν υπουργός Εξωτερικών και βασικός συνεργάτης του Προέδρος της Δημοκρατίας για τα θέματα της αρμοδιότητάς του. 

Ο νυν Αμύνης Βασίλης Πάλμας ήταν υφυπουργός παρά τω Προέδρω, ο δε νυν υπουργός Εσωτερικών Κωνσταντίνος Ιωάννου ήταν επίσης πολύ επιτυχημένος υπουργός Υγείας.

Σε τι απέκλινε η κυβέρνηση από τις θέσεις του ΔΗΣΥ;

Εάν θεωρούμε απόκλιση την πίκα του Αβέρωφ, η οποία εξελίχθηκε στον προεκλογικό αγώνα σε σοβαρότατη εμμονή και μετά την ήττα επιδεινώνεται συνεχώς, τότε κάπου χάσαμε εντελώς και το νόημα.

Εάν πάλι εννοούμε το όνειρο της Αννίτας να γίνει και Προεδρίνα, αυτό πλέον ανταγωνίζεται επάξια τους Φουλισμούς.

Ας θυμηθούμε τα βασικά: ότι βγήκε βουλευτής από τα «καλλιστεία» του Πρου Πρου και κατόπιν είδε το δεύτερο όνειρό της, την Προεδρία της Βουλής, να πραγματοποιείται με τα μαγειρέματα του Φούλη, ενώ μετά από αυτό είδε το τέταρτό της όνειρο, την επανεκλογή στην Προεδρία της Βουλής, να γίνεται πραγματικότητα πάλι με τις αλχημείες του Φούλη, με τα ρεζιλίκια της με τον Φειδία και, φυσικά, αφού είχε προηγηθεί το τρίτο της όνειρο, η προεδρία του ΔΗΣΥ — αυτό μετά που ο Φούλης παραιτήθηκε.

Η Αννίτα μού θυμίζει κάτι τύπους και τύπισσες οι οποίοι πηγαίνουν στο καζίνο και, εάν τους κάτσει καμιά επιτυχία στα φρουτάκια, νομίζουν ότι ήρθε η ώρα τους και θα γίνουν εκατομμυριούχοι. Και τους βλέπεις να μιλούν και να φωνάζουν —ενίοτε— στις μηχανές: «Έλα, μάνα μου… Έλα!…». Αλλά δεν. Απλά κάπου χρεοκοπούν. Εκεί και γενικώς.

Ο δε Παμπορίδης καλά καθόταν στην κλούβα και περίμενε. Πέρα από κάτι εμμονικά με τον Χριστοδουλίδη που πετούσε κατά καιρούς, αντιπολίτευση δεν έχει κάνει. Αυτά τα άκομψα για τον ίδιο και τα καφενειακά με τον Χάρη και το ΥΠΕΞ κ.λπ.  Από τότε ήξερε ότι, αν ερχόταν η ευκαιρία στον ΔΗΣΥ ή από το ΑΚΕΛ ή…, τον Χριστοδουλίδη θα είχε αντίπαλο.

Ας είμαστε, λοιπόν, σοβαροί. Ο ΔΗΣΥ ούτε ήταν ούτε είναι αντιπολίτευση. Το να θάβεις απλώς τον Πρόεδρο επί προσωπικού, λόγω των φιλοδοξιών και των μωροφιλοδοξιών σου, χωρίς ουσιαστική αντίρρηση πέρα από το ότι δεν αντέχεις να τον βλέπεις εκεί που είναι και μάλιστα να πετυχαίνει το ένα μετά το άλλο αθόρυβα, την ώρα που εσύ θυμίζεις την κουτσομπόλα του κομμωτηρίου, δεν είναι αντιπολίτευση.

Όπως ούτε, βέβαια, και αντιπολίτευση του ΑΚΕΛ, το οποίο ποτέ δεν προτείνει κάτι -σοβαρό και υλοποιήσιμο- και απλώς σαμποτάρει ό,τι κάνει η κυβέρνηση και μηδενίζει τα πάντα με τρόπο που διερωτάται κανείς εάν θεωρούν πως είναι, όλος, ο κόσμος τόσο παλαβός.

Αντιπολίτευση της ισοπέδωσης και ψευδοαντιπολίτευση των προσωπικών καλαμιών μόνο κακά μπορούν να φέρουν. 

Όσοι προτείνουν να φύγει η πιο επιτυχημένη – παρά τις αστοχίες, τα λάθη της αλλά και την κακή συγκυρία της κρίσης- κυβέρνηση και εισηγούνται να δοθεί στους άλλους η εξουσία για το βίτσιο τους, ας αναλάβουν την ευθύνη της επιλογής τους. Οι άλλοι ας έχουν το νου τους.