Όλα τριγύρω αλλάζουνε… κι όλα τα ίδια μένουν!

Ένα από τα καλά, αν όχι τα καλύτερα, με τα οποία ο καλός Θεούλης φρόντισε, στη μακρά περιπέτεια με την υγεία μου από τις αρχές Ιουνίου, είναι να έχω πολλά βιβλία τα οποία διαβάζω πάντα με υπέροχη μουσική υπόκρουση, να βλέπω τη θάλασσα της Λεμεσού όταν ξημερώνει κι όταν βραδιάζει.

Εάν κάτι χαλάει για μένα όλο αυτό το δημιούργημα του Θεού, είναι τα θηριώδη αυτοκίνητα και οι θορυβώδεις μοτοσικλέτες. Προσεύχομαι να επιστρέψουν όλοι, σώοι και αβλαβείς στα σπίτια τους. Αλλά να πληρώσουν και δυσβάσταχτο πρόστιμο.

Εκείνο που λάτρεψα στην Κύπρο την πρώτη φορά που, μικρό παιδί ακόμα, ήρθα με τους γονείς μου, να γνωρίσουμε τους συγγενείς που δεν γνωρίζαμε, ήταν ότι όταν σχολούσαν όλοι,  έλεγαν ιστορίες των ανθρώπων, της γειτονιάς. Έμεναν στην Λευκωσία. Κοντά στην Πυροσβεστική. Και πιο κάτω, οι Φυλακές.

Δεν μας ενδιέφεραν τα σπίτια στον Άγιο Παύλο. Ζούσαμε μόνο για τα παγωτά του «Ηράκλη», αλλά και για να παίρνουμε τις εφημερίδες από την Αθήνα, την «Απογευματινή» για τα πολιτικά, και την «Αθλητική Ηχώ» για τα νέα της ΑΕΚάρας μας!

Όταν έπεφτε ο ήλιος κι ερχόταν το απόβραδο, η πόλη ησύχαζε. Λιγόστευαν τα αυτοκίνητα στους δρόμους …

… εκεί ήθελα να το πάω!

Αυτοκινητόπληκτος και μοτοσικλετόπληκτος, πλέον στη Λεμεσό. Την πόλη που, όπως έλεγαν κάποτε, κοιμόταν τελευταία. Την υιοθέτησα λόγω έρωτα, αλλά και μαθαίνοντας τη ζωντανή ιστορία ανθρώπων μου που έζησαν εκεί.

Ευχαριστιούνταν με τα λίγα. Μιλούσαν ήσυχα. Μοιράζονταν το φαγητό τους. Φρόντιζαν τους αρρώστους τους. Γλεντούσαν τις ωραίες επετείους, τους γάμους και τα βαφτίσια τους.

Δεν υπήρχε καμία χλιδή σε όλα αυτά, παρ’ όλο που η επιχειρηματική κοινότητα της πόλης ήταν ακμάζουσα και ποτέ δεν περιέφερε τον πλούτο της. Πόσο μάλλον τα σπίτια, τα αυτοκίνητα τα εστιατόρια και ρούχα της.

Τα πράγματα αλλάζουν, θα πει κάποιος. Σύμφωνοι. Δεν θα πάμε κόντρα σε όλον τον κόσμο. Δεν θα μετατρέψουμε την πόλη μας σε Μανχάταν. Ούτε και τους δρόμους σε πίστες για Φόρμουλα 1.

Κι όμως, όταν άρχιζε να σκοτεινιάζει ο ουρανός, από μακριά και ψηλά, έβλεπες τα σύννεφα να φωτίζονται από ένα κόκκινο φως. Ήταν αστραπή; Ή μήπως, προειδοποίηση από τον Θεό, «πηγαίνετε σπίτια σας», γιατί όλα αυτά τα σούρτα-φέρτα, τέτοια ώρα το βράδυ είναι άστοχα.

Όπως έλεγε και η γιαγιά μου η Εύα, «πλύντε τα δόντια σας, διαβάστε μισή ώρα το βιβλίο σας και καληνύχτα»!

ΥΓ: Τα περισσότερα σόσιαλ μίντια τα έκοψα. Είναι τοξικά, φέρουν μια χρυσοποίκιλτη μπέρτα, μιλούν με αλαζονεία και εκφράζονται αφ’ υψηλού, ακόμα και για ζητήματα που καλά-καλά δεν κατέχουν. Ιδίως το «Χ» που, αν συνυπάρχετε εκεί με φίλους και γνωστούς σας από άλλες χώρες, προτιμήστε τους αυτούς. Έχουν άλλο επίπεδο. Όχι «Κατινιαρό».