Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Το κείμενο αυτό έχει στη βάση του τη διαδικτυακή ανάρτηση του ιστορικού ερευνητή στο Λονδίνο, Λεωνίδα Λεωνίδου, για την επίσκεψή του σε οίκο ευγηρίας στο βόρειο Λονδίνο την 1η Οκτωβρίου 2026, όπου συνάντησε και συνομίλησε με τον παλιό αγωνιστή της ΕΟΚΑ, Παρασκευά Χοιροπούλη. Ο Λεωνίδας μετέφερε την επιθυμία του συνομιλητή του «να επιστρέψει και να πεθάνει στην Κύπρο» και έγραψε ότι «με τη συγκατάθεσή του και σε γνώση των δικών του, άρχισε τις διαδικασίες για τη φιλοξενία του στο Μέλαθρο Αγωνιστών ΕΟΚΑ». Ανέφερε ότι όταν τον πρωτογνώρισε το 1997, ο Παρασκευάς Χοιροπούλης «ήταν αφανής εργάτης στα εργοστάσια των ομογενών του Λονδίνου». Η ανάρτηση του Λεωνίδα, «μετέφερε» κι εμένα σε μια δική μου επίσκεψη σε ένα οίκο ευγηρίας στο Enfield του βόρειου Λονδίνου, οι ιδιοκτήτες και οι ένοικοι του οποίου είναι Κύπριοι της παροικίας μας στη βρετανική πρωτεύουσα.
Οι άνθρωποι είχαν κάνει τον κύκλο τους και λίγο πριν ο κύκλος κλείσει, είχαν συναντηθεί και έγιναν συγκάτοικοι σε αυτό το ανακαινισμένο και μοντέρνο ίδρυμα φροντίδας. Κάποιοι ξανάνιωναν και ανακουφίζονταν, μέσα από την παρέα και τη συναναστροφή. Νεαρές καρδιές σε γερασμένα κι ευάλωτα σώματα. Ήρθαν από κυπριακά χωριά και πόλεις που κάποιοι άλλοι έψαχναν μέσα στη χαμένη τους μνήμη, όπου οι γενέθλιοι τόποι ήταν αχνές ψηφίδες μιας ξεθωριασμένης εικόνας. Ήταν έφηβοι και νεαροί άντρες και γυναίκες στις δεκαετίες 1940, ’50 και ’60, σε ένα… άλλο Λονδίνο που υπέφερε ακόμα από τις καταστροφικές συνέπειες του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου: Στα ενοικιασμένα τους δωμάτια στο Finsbury Park, στο Manor House και στο Haringay, δεν είχαν τότε ηλεκτρισμό, ούτε μπάνιο και χρησιμοποιούσαν δημόσια λουτρά και δημόσια αποχωρητήρια. Δούλεψαν σκληρά σε κτηνώδη ωράρια σε εστιατόρια, εργοστάσια ρούχων, μανάβικα, φούρνους και οικοδομές κι αγόρασαν μικρά σπίτια. Οι άντρες είχαν παντρευτεί με κοπέλες από την Κύπρο με προξενιά, έκαναν παιδιά και αγόρασαν πιο μεγάλα σπίτια, έκαναν τις δικές τους μπίζνες κι απέκτησαν χρήματα, απέκτησαν περιουσία, απέκτησαν εγγόνια και δισέγγονα. Αλλά, τα παιδιά τους είχαν πια τις δικές τους υποχρεώσεις και τα δικά τους παιδιά και εγγόνια. Θυμάμαι ότι πολλοί ένοικοι της δομής, σέρνονταν σκιαμαχώντας και κουβεντιάζοντας με πρόσωπα πιθανόν πεθαμένα από καιρό. Παρατήρησα ότι μερικοί συναντιόνταν στους διαδρόμους, χωρίς να αναγνωρίζονται μεταξύ τους. Ο χώρος ήταν κοινόβιος, αλλά οι διαδρομές τους μοναχικές… Ο καθένας είχε το δικό του πεντακάθαρο δωμάτιο με το παρκέ γυαλισμένο, στρωμένα σεντόνια, διαρκή θέρμανση, όλες τις υπηρεσίες που πρόσθεταν στην ποιότητα της ζωής τους – μιας ζωής που τρεμόσβηνε σαν τη μικρή χλωμή φλόγα των κεριών, κάτω από τα εικονίσματα των αγίων της Ορθοδοξίας στο προσκέφαλο τους…
