Ο Κεμάλ Ατατούρκ βοήθειά μας στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης

Για τους Τούρκους ο Κεμάλ Ατατούρκ είναι ο αναμορφωτής της Τουρκίας και ιδρυτής της τουρκικής δημοκρατίας. Για τους Έλληνες το όνομά του είναι ταυτισμένο με τις πιο αποτρόπαιες σελίδες της ιστορίας. Τη Γενοκτονία των Ποντίων, τη Μικρασιατική Καταστροφή, τον θάνατο και τον ξεριζωμό εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων.

Η οδός Κεμάλ Ατατούρκ στον Μούτταλο της Πάφου ήταν πάντα μια υπενθύμιση των φρικαλεοτήτων του, ιδίως εναντίον του ελληνισμού. Άλλωστε, στον Μούτταλο γράφτηκε μια από τις πιο φρικτές σελίδες της σκοτεινής δεκαετίας του 60. Όταν τον Μάρτιο του 1964, μετά το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας που απέτρεπε τον τουρκικό στόχο της διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι Τουρκοκύπριοι επιτέθηκαν οργανωμένα εναντίον Ελληνοκυπρίων και πυροβολούσαν αδιάκριτα μέσα στην αγορά και στα καταστήματα.

Στον μιναρέ του Μούτταλου έστησαν μπρεν και πυροβολούσαν όσους κυκλοφορούσαν στους δρόμους, ακόμα και ανύποπτα γυναικόπαιδα. Είχαν απαγάγει εκείνη την ημέρα 300 άτομα και τους κράτησαν ομήρους σε τουρκοκυπριακές περιοχές.

Ήταν πάντα απορίας άξιο, ιδίως μετά το 1974, γιατί στον Μούτταλο υπάρχει ακόμα οδός Κεμάλ Ατατούρκ. Σε οδούς δίνονται ονόματα για ανθρώπους που ένα κράτος ή ένα δημοτικό συμβούλιο θέλει να τιμήσει. Εμείς θέλαμε να τιμούμε τον σφαγέα των Ελλήνων. Είναι κι αυτό από τα παράδοξα της κυπριακής φύσης. Ακόμα κι αν η ονομασία δόθηκε επειδή εκεί υπήρχαν Τουρκοκύπριοι, η πραγματικότητα είναι ότι οι Τουρκοκύπριοι επέλεξαν να εγκαταλείψουν την περιοχή πριν από 60 ολόκληρα χρόνια. Αυτοί που έβλεπαν και τιμούσαν την οδό Κεμάλ Ατατούρκ πάνω από μισό αιώνα είναι μόνο οι Ελληνοκύπριοι.

Έστω και με αυτή την τεράστια καθυστέρηση, το δημοτικό συμβούλιο Πάφου αποφάσισε πριν λίγες μέρες να αλλάξει την ονομασία της οδού. Την ονόμασε οδό «Μνήμης και Ελπίδας». Αλλά, ακόμα και σήμερα αυτή η απόφαση προκάλεσε αντιδράσεις. Πρώτα από το ΑΚΕΛ, που αυτή την απλή κι αυτονόητη πράξη ιστορικής αποκατάστασης, την μετέτρεψε σε μέγα ζήτημα που επηρεάζει δήθεν τη λύση του Κυπριακού. Αν είναι δυνατόν! Την ώρα που το τουρκικό ερευνητικό πλοίο Ορούτς Ρέις κάνει έρευνες στα ανοικτά της Κερύνειας για να δουν από πού θα περάσουν τον αγωγό φυσικού αερίου που θα συνδέει την Τουρκία με την κατεχόμενη Κύπρο, εμείς δεν επιτρέπεται ούτε να τερματίσουμε αυτόν τον εξευτελισμό δεκαετιών, να τιμούμε τον σφαγέα των Ελλήνων.

Επειδή, λέει το ΑΚΕΛ, «ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ καταβάλλει προσπάθεια για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και οικοδόμηση εμπιστοσύνης ανάμεσα στις δύο κοινότητες, κάποιοι επιλέγουν να ανοίξουν ένα ζήτημα που ενισχύει την αντιπαράθεση αντί την επαναπροσέγγιση. Δεν είναι αυτό το μήνυμα που χρειάζεται σήμερα η Κύπρος». Ποιο μήνυμα χρειάζεται άραγε η Κύπρος; Του Ορούτς Ρέις; Ή της απαγόρευσης διέλευσης από τα οδοφράγματα λεωφορείου με 57 Ελληνοκύπριους, επειδή έπρεπε τους είπαν να έχουν μαζί τους Τ/κ ξεναγό;

Μετά ήταν και το ΔΗΚΟ, που τήρησε αποχή στη ψηφοφορία, διότι ήθελαν, λέει, «να εξετάσουμε όλες τις παραμέτρους» και ήθελαν να ακούσουν και την άποψη του υπουργείου. Σιγά το μέγα ζήτημα, που κοτζάμ τοπική αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να πάρει απόφαση, θέλει και τη βοήθεια κυβέρνησης! Λες και θα αποφάσιζαν να ξανασχεδιάσουν την πολεοδομία της Πάφου.

Μετά ήρθε και ο Νεοκυπριακός Σύνδεσμος, που δεν αγνοεί, λέει, «το βαρύ ιστορικό φορτίο που φέρει το όνομα Κεμάλ Ατατούρκ για μεγάλο μέρος της ε/κ κοινότητας», αλλά «μια συμφιλιωτική προσέγγιση όφειλε να προκύψει μέσα από διάλογο με τους Τουρκοκύπριους της Πάφου και όχι με μονομερή απόφαση». Άλλο τούτο πάλι! Αυτοί γράφουν ανέκδοτα μάλλον. Να βρούμε τους Τουρκοκύπριους της Πάφου στα κατεχόμενα να συνεννοηθούμε για το όνομα ενός δρόμου στις ελεύθερες περιοχές!

Έχει τόση σημασία η αλλαγή ονομασίας ενός δρόμου στον Μούτταλο να προκαλεί τέτοιες αντιδράσεις και να γράφω ολόκληρη στήλη γι΄ αυτό; Όχι, ασφαλώς. Έχει σημασία η νοοτροπία μας. Η αρρωστημένη. Όχι μόνο λόγω των αντιδράσεων, αλλά και λόγω του ότι επί 52 χρόνια δεν τολμούσε κανένας να αλλάξει το όνομα, μπας και διαταράξει την οικοδόμηση εμπιστοσύνης και το κλίμα.

Επί 52 χρόνια ποιος εκτίμησε στην άλλη πλευρά αυτή την συμπεριφορά μας; Περιμένουμε να οικοδομήσουμε εμπιστοσύνη καταργώντας αυτόβουλα τις αρχές, τα πιστεύω και τα δικαιώματα της ε/κ κοινότητας; Το κάνουμε μισό αιώνα και από την άλλη πλευρά δεν είδαμε έστω και μία θετική και ανάλογη ανταπόκριση. Ούτε καν όταν τους ικετεύουμε να οικοδομήσουμε εμπιστοσύνη ανοίγοντας έναν δρόμο στα Κόκκινα και στην Αθηένου για να ανασάνουν μερικοί Ελληνοκύπριοι. Κι εσείς διαμαρτύρεστε γιατί δεν θα συνεχίσουμε να τιμούμε τον Ατατούρκ με το όνομα ενός δρόμου; Μια τσίπα ντροπής δεν μας έμεινε πια!