Γελοιότητες του πολιτικού μας βίου

Όχι, δεν τέλειωσαν τα επεισόδια. Τώρα υπάρχει άλλη απορία: Αν ακολουθούν επεισόδια κωμωδίας ή τραγωδίας. Το στίγμα που έδωσε ειρωνικά ο Γιώργος Παμπορίδης παραπέμπει σε κωμικά στοιχεία.

«Φαίνεται πως ο καθένας θέλει τον κηδεμόνα του στις συναντήσεις», είπε. Μιλούσε για τη συνάντηση των τριών που οδήγησε στην αποχώρηση της Αννίτας Δημητρίου από τη διεκδίκηση του χρίσματος. Όπου ήταν παρόν και ο εκδότης Φρίξος Κουλέρμος, ιδρυτικό στέλεχος του ΔΗΣΥ, αλλά δεν ήταν ξεκάθαρο αν ήταν ως κηδεμόνας κάποιου. Ο ίδιος πήγε  μόνος του στη συνάντηση, είπε ο Παμπορίδης. Από την άλλη, η Αννίτα έχει άλλον εκδότη στις συναντήσεις, όπως αυτήν της ψαροταβέρνας. Οπότε ο κ. Κουλέρμος μάλλον συνόδευε τον Αβέρωφ.

Δεν νομίζω να χρειάζεται κηδεμόνα ο Αβέρωφ, πλην όμως η ουσία είναι ότι ο εκδότης ζήτησε από τον Παμπορίδη να κάνει πίσω, η Αννίτα έκανε πίσω, οπότε μάλλον από τον Αβέρωφ δεν ζήτησε να κάνει πίσω. Όλοι κατάλαβαν τι σημαίνει αυτό. Τώρα η προσοχή στρέφεται στον Ιωνά Νικολάου, που αναμένεται να αποφασίσει αν θα είναι κι αυτός υποψήφιος για το χρίσμα. Φυσικά, το ενδιαφέρον είναι άλλο, το αν θα έχει κι αυτός κηδεμόνα να λέει στους άλλους να κάνουν πίσω.

Επί της ουσίας τώρα των εξελίξεων, η αλήθεια είναι ότι η Αννίτα Δημητρίου έκανε μια κίνηση που την διασώζει ως πρόεδρο του κόμματος. Αλλά, τα περί κομματικής ενότητας δεν είναι πειστικά. Η πραγματικότητα είναι ότι η ηγεσία του ΔΗΣΥ σύρθηκε σε αποφάσεις από τον τέως πρόεδρο του κόμματος. Και συμπεριφέρθηκε βιαστικά και χωρίς στέρεα ηγετικά προσόντα.

Η πρώτη αντίδραση όταν ο Αβέρωφ ανακοίνωσε απόφαση να είναι υποψήφιος, αφήνοντας να διαφαίνεται ότι μπορεί να είναι υποψήφιος και εκτός κομματικών διαδικασιών, ήταν να ανακοινωθεί άρον – άρον και η υποψηφιότητα της Αννίτας, αλλά και τα στενά χρονοδιαγράμματα για εκδήλωση ενδιαφέροντος εντός κομματικών διαδικασιών.

Όταν τους πέρασε η πρώτη αμηχανία, το ξανασκέφτηκαν και έβγαλαν άλλη απόφαση με πιο χαλαρά χρονοδιαγράμματα. Ωστόσο, ο Αβέρωφ συνέχισε να καθορίζει το παιχνίδι με δημόσιες παρεμβάσεις και υπονοούμενα, μέχρι που επέβαλε την αποχώρηση της Αννίτας Δημητρίου. Η οποία αντιλήφθηκε προφανώς ότι αν πήγαιναν στις εκλογές όλοι, θα έχαναν όλοι. Αλλά και η ίδια θα είχε απέναντί της έναν αποφασισμένο Αβέρωφ να ρίχνει σπόντες επί 16 μήνες για στενότατους συνεργάτες και σκοτεινές συνδιαλλαγές.

Το γελοίο της υπόθεσης είναι ότι μέχρι τώρα διεμήνυαν ότι η πρόεδρος έχει τον πρώτο λόγο. Και αν επιθυμεί να είναι υποψήφια αυτή θα στηριχθεί. Είναι δυνατό τώρα να θεωρείται ηγετική απόφαση η απόσυρση της προέδρου όταν έγινε υπό την πίεση του τέως προέδρου; Μου φαίνεται πως αυτό είναι πρωτοφανές. Να αποσύρεται η πρόεδρος αντί ο τέως!

Δηλαδή, στο μεγαλύτερο κόμμα του τόπου αυτός που επιβάλλει τις αποφάσεις του είναι ο τέως πρόεδρός του και όχι η υφιστάμενη ηγεσία. Και μάλιστα με έναν εκβιασμό λίγων ημερών. Όσα λέχθηκαν τις προηγούμενες μέρες για προδοσίες, προδομένους, συνομωσίες σε ψαροταβέρνες, εκδότης, που δεν συναντήθηκαν υπό την ιδιότητα του εκδότη και πολλά άλλα, δεν διαγράφονται τόσο εύκολα. Ούτε επειδή χαμογελούσαν αμήχανα έξω από τα κομματικά γραφεία, ούτε επειδή ο Αβέρωφ διαπιστώνει τώρα ότι η Αννίτα «έλαβε μια σώφρονα και υπεύθυνη απόφαση». Έγινε σώφρονας και υπεύθυνη μόλις αποσύρθηκε και του έστρωσε το χαλί να περάσει, ενώ μέχρι προχτές ήταν η συνωμότισσα της ψαροταβέρνας.

Η εικόνα που μένει στην κοινωνία είναι τα παιχνίδια που παίζονται πίσω από την πλάτη των πολιτών και σε βάρος της δημοκρατίας, του δημόσιου συμφέροντος και της πολιτικής καθαρότητας. Η εικόνα των συναλλαγών και των βρώμικων παρασκηνίων.

Κατά τα άλλα, το μεγαλύτερο κόμμα του τόπου να αναλώνεται σε δολοπλοκίες, προδοσίες και κηδεμονεύσεις για τις εκλογές του 2028, την ώρα που διαπιστώνει ότι το Κυπριακό βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή (ιδιαίτερα κρίσιμη καμπή, είπε η Αννίτα μετά την πρόσφατη συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου), και η κοινωνία κλονίζεται από την ακρίβεια κι ένα σωρό προβλήματα για τα οποία αναμένει στήριξη.

Ο πάτος του πολιτικού βίου εδώ είναι ή προχωράμε κι άλλο;