Μέχρι τις 28 του μεθεπόμενου Φεβράρη…

Θα το παλέψουν όλοι με νύχια, δόντια και δάκρυα. Θα καταβάλουν όλοι το άπαν των δυνάμεων τους…

Θα πάρουν σβάρνα το μισό νησί, τους γάμους, τις κηδείες, τα μνημόσυνα, τα παιδικά πάρτι, τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, τα ποδοσφαιρικά και τα κυνηγετικά σωματεία, αυτά της τρίτης ηλικίας, τα φεστιβάλ λουκουμιών και αγκινάρων. Θα είναι παρόντες σε πρεμιέρες θεάτρων, όταν ξεχειλίζουν φράγματα, όταν σπέρνουν πατάτες στο Λιοπέτρι κι όταν κάμνουν αναράδες στη Δρούσεια.

Σε όλους ανεξαιρέτως τους παρευρισκόμενους θα τάξουν ασφάλεια, πρόοδο και προκοπή, ανάπτυξη και ευημερία. Στους γεωργούς θα υποσχεθούν ευλογημένο νερό, σε επιστήμονες στην αλλοδαπή θα προτείνουν δωρεάν διαμονή σε ξενοδοχεία στον Πύρκο ως αντίτιμο για να επιστρέψουν στην πατρίδα.

Σε λογοτέχνες, καλλιτέχνες και μουσικούς θα δώσουν ύδωρ και γη και μια δωρεάν προτομή στην τάφρο της Χαντίτ, ενώ στους πολυάριθμους εχούμενους αλλόθρησκους θα προσφέρουν την υπόλοιπη γη, ανάθεμα σε όποιον ανήκει. Σε επιτυχημένους επιχειρηματίες δωρεάν είσοδο στα [δικά τους] καζίνα και γκολφ και μια πίττα σουβλάκια… και σε μανάδες θα δώσουν καμιά διακοσαριά ευρώ πουρμπουάρ για τους κόπους τους.

Για το υπόλοιπο κομμάτι της πατρίδας μας, ούτε λόγος θα γίνει. Παραμένει ανύπαρκτο και αόρατο γιατί είναι κατεχόμενο!

Ο κόσμος του μισού νησιού έζησε τα τελευταία 52 χρόνια πολλές προεδρικές αναμετρήσεις, άκουσε με τα αυτιά του εκατοντάδες υποσχέσεις και εισέπραξε το μάταιο της επόμενης μέρας.

Παρακολούθησε το πρόσφατο μελόδραμα σε τρεις πράξεις που συγκίνησε ιδιαίτερα τους αφιερωμένους ψυχή τε και σώματι στα κομματικά προστάγματα, ουδόλως όμως, ας το παραδεχτούμε, το συμβάν περιποιεί τιμή στα πολιτικά δρώμενα ενός κατά τα άλλα ευρωπαϊκού κράτους που σέβεται τους θεσμούς.

Ας το εκλάβουν αυτοί που θα ζητήσουν τη ψήφο μας κι ας αρκεστούν στο θεάρεστο έργο ἐφ’ ᾧ ἐτάχθησαν και ας αφήσουν τις θεατρικές παραστάσεις σε επαγγελματίες ηθοποιούς.

Μήπως πρέπει να ξυπνήσουμε επιτέλους και να σταθούμε με σκεπτικισμό και κριτική ίσως γλυτώσουμε; Έλειψαν οι αντοχές, κουραστήκαμε, είναι ηλίου φαεινότερον ότι άλλο η ειλικρίνεια και άλλο ο θεατρινισμός, ας ξεχωρίσουμε επιτέλους τον πατριωτισμό από τη προσωπική φιλοδοξία. Κουράζουν οι επαναλήψεις, η σοβαροφάνεια, τα λόγια τα παχιά και τα κενά, ο παραλογισμός που άρχει στο επίσημο αφήγημα, αφενός της ανημποριάς και της μιζέριας, ‘η καημένη μικρή/ μισή πατρίδα που καταπατείτε και στενάζει από τη μπότα του Αττίλα,’ και αφετέρου οι διθυράμβοι για τις διεθνείς πρωτιές, του τύπου the sky is the limit!

Μήπως πρέπει ν’ ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Ισπανίας για να καταλάβουν ότι αυτό που απασχολεί τον κόσμο δεν είναι οι προσωπικές φιλοδοξίες αλλά η δύσκολη καθημερινότητα, οι βασικές ανάγκες που έγιναν πολυτέλεια και το μέλλον που φαίνεται σαν όνειρο και απατηλό και άπιαστο;

Η πολιτική αστάθεια και αβεβαιότητα μεγαλώνουν καθημερινά, έστω κι αν ακούμε περιστασιακά ακόμη από τον Λόφο ότι είμαστε μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος!

Η γειτονιά μας έγινε αγνώριστη, έρχεται χειμώνας και οι άνθρωποι στην απέναντι όχθη της είναι στο έλεος ενός επίγειου θεού και των καιρικών συνθηκών… Μάθαμε ότι έχουν απαγορευτεί στη Γάζα τα χειρουργικά ψαλίδια ως επικίνδυνα για τρομοκρατικές πράξεις! Ουδείς ασχολείται, η Ευρώπη σφυρίζει χιώτικα, ο Τραμπ τα δικά του και η Γερμανία συνεχίζει να προμηθεύει με εκατομμύρια την Ουκρανία.

Εκείνοι που έζησαν το ‘74 σιγά σιγά αποχωρούν, οι νέοι είναι επιφυλακτικοί και καλά κάνουν, έχουν τον κόσμο όλο στην παλάμη τους, βλέπουν τι γίνεται αλλού και δεν πρόκειται να σπαταλήσουν τη ζωή τους – όπως έκανε η παλιά γενιά- για χάριν του άλυτου Κυπριακού. Ούτε έχουν συναισθήματα που τους δένουν με τον τόπο και η λύση της επανένωσης φαντάζει τόσο απομακρυσμένη όσο η πτώση της τιμής της βενζίνης.

Αν οι ηγέτες μας, οι σημερινοί και οι μελλοντικοί κατέβαλαν – δεν είναι ανάγκη το άπαν- έστω ένα μερίδιο των δυνάμεων τους και για το Κυπριακό κάποια ελπίδα θα μπορούσε να υπάρχει, κάποιο φως στην άκρη του τούνελ, όπως λέγαμε παλιά.

Πριν λίγες μέρες ο ΠτΔ ανακοίνωσε ότι ανάμεσα στις 19 προτάσεις που υπέβαλε [οι άλλες 18 άραγε τι περιέχουν;] πρότεινε το άνοιγμα της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου με αντάλλαγμα τη λειτουργία του λιμανιού υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πέτασαν οι Βαρωσιώτες από τη χαρά τους, είπαν επιτέλους θυμήθηκαν την πόλη. Την επομένη ο Λόφος ανακοίνωσε ότι εμείς μεν το προτείναμε και το θέλουμε, οι άλλοι δε  αδυνατούν. Άραγε καταβλήθηκε εδώ το άπαν των δυναμεών τους;

Μήπως υπάρχει πιο σημαντικό ΜΟΕ από αυτό; Δεν είναι αυτό που απαίτησε ο ΓΓ όταν μας έκανε τη χάρη να μας επισκεφθεί; Ποιους κινητοποιήσαμε να σταθούν δίπλα στο αίτημά μας;

Πότε κινήσαν οι ηγέτες γη και ουρανό για να πάρουμε πίσω την Αμμόχωστο; Τι πράξαμε για 52 χρόνια για την Αμμόχωστο, την πόλη που στήριξε όσο καμία άλλη τη δημοκρατία σε δύσκολους καιρούς; Πότε υπήρξε προτεραιότητα της πολιτικής μας; Τελικά τίποτα δεν άλλαξε από το δόγμα της Αμμοχωστοποίησης που εφεύραν οι κεκοιμημένοι ηγέτες μας.

Τελικά είμαστε μόνοι; Πού εξαφανίστηκαν οι σπουδαίοι φίλοι που παρελαύνουν μαζί μας στις εθνικές μας εορτές; Αυτά να απαντήσουν στους επόμενους δεκαέξι μήνες όσοι ενδιαφέρονται, με ειλικρίνεια και χωρίς θεατρινισμούς.

Ελεύθερα, 11.10.2026