To Top
       
15:33 Παρασκευή 24 Μαρτίου, 2017
Επόμενο
Προηγούμενο
Συζητώντας για τα αυτονόητα
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" Συζητώντας για τα αυτονόητα

  Γιάννης Αντωνίου      19 Μαρτίου 2017, 10:42 πμ  

Το πρόβλημα υγείας ενός μέλους της οικογένειάς μου με οδήγησε πριν μερικά χρόνια στη Βιέννη. Στα πολλά πήγαινε έλα μαζεύτηκαν αρκετά περιστατικά τα οποία ανακαλώ στη μνήμη μου κάθε φορά που στη χώρα μας σπαταλούμε φαιά ουσία για τα αυτονόητα, όπως τώρα, ώρα καλή, με το Γενικό Σχέδιο Υγείας. 


Μια μέρα, λοιπόν, φεύγοντας από το νοσοκομείο της Βιέννης διαπίστωσα ότι ο κοινός θνητός που στεκόταν δίπλα μου στο λεωφορείο ήταν ένας από τους κορυφαίους καθηγητές ιατρικής στην Αυστρία και την Ευρώπη, τον οποίο είχα γνωρίσει μερικές ώρες προηγουμένως. Του είχα στείλει email από την Κύπρο και ζήτησα να τον συναντήσω. Πήγα πολύ ενωρίτερα και στρογγυλοκάθησα έξω από το γραφείο του, μήπως και…ξέχασε. Δεν είχε ξεχάσει όμως. Με δέχθηκε, μου εξήγησε τη διαδικασία, με καθησύχασε και έκτοτε επικοινωνούσαμε χωρίς κανένα πρόβλημα. Είμαι βέβαιος ότι συμμετείχε σε συσκέψεις, έστω κι αν ποτέ δεν έτυχε να εισπράξω την πολύ κυπριακή απάντηση ότι λείπει σε meeting, και είμαι βέβαιος ότι παρακολουθούσε συνέδρια, έστω κι αν ποτέ δεν απουσίαζε. Πάνω από όλα όμως, ποτέ και κανένας δεν με έκανε να αισθανθώ άβολα, όχι μόνο εμένα, αλλά και όλους τους συγγενείς ασθενών. 

Είναι λυπηρό, αλλά αληθινό: Η σύγκριση με την κυπριακή πραγματικότητα ήταν οδυνηρή, γιατί δυστυχώς το πρόβλημά μας δεν έχει να κάνει με την επάρκεια των γιατρών μας ή το ανθρώπινο δυναμικό που απασχολείται στον τομέα της υγείας. Έχει να κάνει με το σύστημα αυτό καθαυτό, τις στρεβλώσεις και τις αγκυλώσεις του. 

Όσοι έτυχε να ζήσουν εμπειρίες στον χώρο της δημόσιας υγείας της χώρας μας, μάλλον θα συμφωνήσουν ότι εκείνο που μας λείπει είναι ο σεβασμός και ο αυτοσεβασμός, γιατί δυστυχώς το κυπριακό κράτος δεν έχει ψηλά στην προτεραιότητά του τη λογοδοσία. Κανένας από τους άρχοντές μας δεν μας έπεισε ότι θεωρεί τον εαυτό του υπηρέτη του λαού του. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Ο μικρόκοσμος της κυπριακής πραγματικότητας ευνοεί τον παραγοντισμό και τον πατερναλισμό, που γεννά και θρέφει τους αναντικατάστατους. Είτε αυτοί είναι πολιτικοί, είτε γιατροί, το πρόβλημα δεν πρέπει να το αναζητήσουμε μόνο μεταξύ τους. Η ρίζα του κακού βρίσκεται στα θεμέλια του κυπριακού κράτους. 

Η τροπή που πήρε το πρόσφατο θέμα με αφορμή την απόφαση για τον εορτασμό της επετείου του ενωτικού δημοψηφίσματος στα σχολεία δείχνει ακριβώς ότι ο δρόμος που θα πρέπει να διανύσουμε παραμένει μακρύς, σε όλους τους τομείς. Το πώς καταφέραμε ένα αμιγώς εκπαιδευτικό ζήτημα να κριθεί με πολιτικούς όρους σε επίπεδο νομοθετικού σώματος είναι ένα ζήτημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά. Μας θυμίζει την απόπειρα που έγινε πριν από πολλά χρόνια από ορισμένους βουλευτές, οι οποίοι κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού του ΡΙΚ απαιτούσαν να νομοθετήσουν για το τι είναι είδηση. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια, σχεδόν τίποτα δεν είναι το ίδιο στον κόσμο. Μόνο δύο πράγματα παραμένουν αμετάβλητα: Το Κυπριακό, που δεν λύθηκε, και το ΓεΣΥ, που δεν φτιάξαμε. Όλοι συμφωνούμε ότι για το πρώτο δεν φταίμε εμείς. Καιρός να παραδεχθούμε όμως ότι για το δεύτερο δεν έχουμε καμιά απολύτως δικαιολογία. Και στη Βιέννη υπάρχουν ουρές στα νοσοκομεία, όπως στα δικά μας. Η διαφορά είναι ότι εκεί κανείς δεν διανοείται ότι θα παραβιάσει τη σειρά του, διότι γνωρίζει ότι θα γυρίσει άπρακτος. Στην Κύπρο όμως θα επιβραβευτεί. Απλά πράγματα και στοιχειώδη για μια πόλη με την καλύτερη ποιότητα ζωής. Ζητούμενα σε χώρες όπως η δική μας, όπου ακόμη συζητούμε, ή καλύτερα πασκίζουμε, για τα προφανή.

Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.