To Top
       
03:18 Δευτέρα 27 Μαρτίου, 2017
Επόμενο
Προηγούμενο
Η εφτάψυχη παλιά Κύπρος
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" Η εφτάψυχη παλιά Κύπρος

  Σταύρος Χριστοδούλου      19 Μαρτίου 2017, 11:00 πμ  

Αυτοί που συναισθηματολογούν ασύστολα για τις «παλιές καλές εποχές», ήθελα να ‘ξερα, τι ακριβώς νοσταλγούν; Το «οικονομικό θαύμα» που διέλυσε όλο το παραλιακό μέτωπο, από την Πάφο μέχρι τον Πρωταρά, τη φούσκα των ακινήτων, την απάτη του χρηματιστηρίου, την αρχιτεκτονική κακογουστιά, τον ασφυκτικό εναγκαλισμό κράτους και Εκκλησίας, την κουμπαροκρατία, το κομματικό κατεστημένο που φροντίζει διαχρονικά «τα δικά του παιδιά» ή τις σαθρές δομές του κράτους του ’60; Ναι, αυτό το κράτος που χλευάζουμε για τις παθογένειες του επί 57 συναπτά έτη αλλά αποδεικνύεται αρκούντως ανθεκτικό και αειθαλές. Η εφτάψυχη παλιά Κύπρος. Που την κυβερνούν τα πανίσχυρα συνδικάτα των δημοσίων υπαλλήλων, οι παπάδες και οι παλαιάς κοπής κομματάρχες.  

Εκεί λοιπόν που συνηθίζεις να ζεις με αυτή την ασχήμια, ξυπνάς ένα πρωί και κάτι μικρό, ασήμαντο ενδεχομένως σε σχέση με τη μεγάλη εικόνα, αποδεικνύεται η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Έτσι περίπου αισθάνθηκα την περασμένη Πέμπτη όταν διάβασα τον πηχυαίο τίτλο «Νέα βόμβα ΠΑΣΥΔΥ στο ΓεΣΥ». Με δυο λόγια: ο Χατζηπέτρου δήλωσε ότι το κράτος -ως εργοδότης- οφείλει να καταβάλλει τη συμμετοχή των δημοσίων υπαλλήλων στο ΓεΣΥ. Γιατί αυτό είναι συμβατική του υποχρέωση (λέει). Έναντι οιουδήποτε τιμήματος (λέω). Εν προκειμένω, την κατάρρευση ενδεχομένως του Γενικού Συστήματος Υγείας αφού το κράτος δεν θα αντέξει την αύξηση της συμμετοχής του (λένε όσοι γνωρίζουν). Ας μη σταθούμε όμως στο αίτημα και αν ή όποτε αυτό επισυμβεί. Το θράσος του συνδικαλιστή και όσων εκπροσωπεί είναι το ενδιαφέρον σε αυτή την ιστορία. Η νοοτροπία του κρατισμού η οποία συνεχίζει να αναπαράγεται παραδομένη στην προκλητική αμεριμνησία της. Τι κι αν κατέρρευσε η οικονομία; Τι κι αν εκτοξεύτηκε η ανεργία και οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα γονάτισαν από τις περικοπές στους μισθούς τους; Τον Γλαύκο Χατζηπέτρου προφανώς όλα αυτά δεν τον αγγίζουν. Θέλει το παλιό κράτος που του έταξαν και το θέλει τώρα. Έναντι οιουδήποτε τιμήματος, επαναλαμβάνω, για να μη λένε κάποιοι πως ο αμοραλισμός είναι προνόμιο μόνο όσων κατοικοεδρεύουν στο Υπουργείο Οικονομικών. 

Κι ύστερα βεβαίως είναι τα κόμματα. Κατ΄ ακρίβειαν πρωτίστως είναι τα κόμματα, αν θέλουμε να ακριβολογούμε. Γιατί μόνο αυτά μπορούν να θέσουν ένα τέρμα σε αυτό το παρωχημένο σύστημα συντεχνιακών συμφερόντων και πελατειακών σχέσεων. Ειδικά τώρα που μπαίνουμε, άτυπα έστω, σε μια μακρά προεκλογική περίοδο. Τα εκλογικά σημάδια είναι εξάλλου ξεκάθαρα και δύσκολα μπορούν να διαψευστούν: από την πρεμούρα για ικανοποίηση συνδικαλιστικών αιτημάτων (το γνωστό «πάρε κόσμε» στο οποίο επιδίδεται με πρωτοφανή ζήλο εσχάτως το Προεδρικό), την όξυνση της αντιπαράθεσης ανάμεσα στο ΑΚΕΛ και τον ΔΗΣΥ (όπου το πρώτο θυμήθηκε αίφνης τον μπαμπούλα της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς, μετά -και παρά- την πολύμηνη σύμπλευση στο Κυπριακό), μέχρι την αναβίωση του ξεθυμασμένου φλερτ ανάμεσα στις πάλαι ποτέ «δημοκρατικές δυνάμεις» (το θυμήθηκε και πάλι ο Άντρος Κυπριανού αλλά δεν υπολόγισε ότι οι νέοι παίχτες του Ενδιάμεσου χαρακτηρίζονται από την αλαζονεία του νεοφώτιστου). 

Η βρόμα από τα κομματικά ληγμένα κινδυνεύει να μας πνίξει, αλλά το σύστημα παραμένει ακμαίο και κορακοζώητο. Χωρίς να διαφαίνεται καμία ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Όσο τουλάχιστον οι περιορισμένων κυβικών πολιτικοί παίζουν μικροπολιτικά παιχνίδια, σε αυτό το απελπιστικά μικρό νησί που υποδύεται την κανονική χώρα. 

Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.